‘Verscholen onder mijn uniform'

Jacquelien van den Dungen is de aangewezen dame voor het verhaal achter de tatoeage. Een bijzonder indrukwekkende tattoo die begint bij haar stuitje en doorgroeit tot haar schouders. Een ‘plaatje’ waarbij je jezelf direct afvraagt wat voor een verhaal daar achter zit. Ze wil het gelukkig met ons delen.

‘Mijn man en ik wilden graag kinderen. In 2006 heb ik twee miskramen gehad. Uiteindelijk is in 2008 ons zoontje geboren. Het was een zware zwangerschap met pre-eclampsie en HELLP waardoor ik erg ziek was.Toen ons zoontje met 37 weken niet meer leek te groeien is de bevalling ingeleid.
Ons tweede zoontje is in 2010 met 31 weken met een keizersnede gekomen, vanwege dezelfde ziekte-verschijnselen. De eerste weken brachten we in het ziekenhuis door bij de couveuse. Ondanks alles had ik het er allemaal 100 % voor over en zou nog graag meer kinderen hebben gehad, want uiteindelijk zijn ze gezond en gelukkig. Maar de doktoren raden het af omdat het wellicht in een nog ergere vorm zou kunnen terugkomen. Na de laatste zwangerschap bleek ik door de nare ervaringen Post Traumatische Stress Stoornis te hebben over-gehouden. Gelukkig ben ik hiervoor behandeld en na de behandeling heb ik besloten mijn tatoeage te zetten. Het is mijn trots en mijn pijn, mijn hoop en mijn liefde. Het is mijn verhaal!’

De tatoeage begint bij haar stuitje met het monogram van Jacquelien en haar man. Uit het monogram ontspringt een bloemenrank, waar er twee dichte knoppen symbool staan voor de kindjes die ze verloren hebben. De daaropvolgende twee mooie open bloemen staan voor hun geboren zoontjes. Hun namen staan op haar rug vereeuwigd met twee banners die door de ranken heen verwikkeld zijn.De bloemenrank staat symbool voor groei. Groei die ze samen hebben doorgemaakt en die nog komen gaat. 

Op de vraag wat mensen van haar tatoeage vinden moet ze glimlachen. ‘Mijn moeder vindt het maar niks. Mooi gezet maar de tatoeage zelf, nee. Ik werk op de afdeling poli cardiologie in het ziekenhuis en gelukkig past de tatoeage precies onder mijn uniform. Oudere mensen klagen wel eens over dat tuig met die tatoo’s en dan knik ik maar braaf met ze mee. Het is voor mij ook echt een stukje afsluiting om mijn ongeboren kindjes te hebben kunnen vereeuwigen en zo dichtbij mezelf te hebben. Ik dans in Cuijk bij Pole Passion en daar train je met niet heel veel kleding aan daar heeft iedereen het wel gezien. Als ik het verhaal vertel vinden de meeste mensen het mooi. Nu wil ik nog een keer een symbool met hoop, leven en liefde. Mijn man wil ook nog meer tatoeages, maar hij heeft hetzelfde probleem als ik. Hij is politieagent dus ook bij hem moet het onder zijn uniform blijven. Ja, het is een grote tatoeage maar het is ook een intens verhaal en ik heb er geen seconde spijt van al was negen uur erg lang en pijnlijk. Het past gewoon precies bij wie ik ben.’

Foto's Ellis van Eijden