Rob Nabbe

“De duisternis trekt me aan”

Deze editie spraken wij met Rob Nabbe uit Horst. Hij is enkele dagen per maand als gastartiest te vinden bij Watervast Custom Tattoo in Boxmeer. Het verhaal achter zijn tatoeages en waarom hij Rob Demon wordt genoemd, lees je hier.

Er bestaan zeer veel uiteenlopende tatoeagestijlen. Old School en New School, Japanse en Keltische stijl, Tribal en dotwork. Rob Nabbe heeft een compleet eigen stijl die zich wat lastig laat omschrijven. Als het in één woord zou moeten dan kozen wij voor zwart. Letterlijk en figuurlijk.
Florian gaf me de naam Rob Demon. Ik zocht een naam als tattoo artist en mijn stijl is zeker niet standaard. Het is inderdaad vrij zwart met altijd een duister randje. Demonen zijn een grote inspiratiebron.
Net zoals mijn muzieksmaak, is mijn stijl niet weggelegd voor een breed publiek. En dat vind ik juist prima.'
 
Op zijn been heeft Rob indrukwekkende dieren zoals een wolf en een everzwijn getatoeëerd staan, maar op zijn borst prijkt een uil. Die is dan wat minder angstaanjagend.
 
 'De uil is voor mijn zoontje. Hieronder zie je zijn geboortedatum. De uil staat voor wijsheid en dat ik hem belangrijke lessen wil meegeven in zijn leven en de dolk staat voor bescherming. Ik ben ook geen superduister persoon hoor, ik zoek altijd naar een bepaalde balans. Ik werk in de specialistische zorg met mensen met zware gedragsproblematiek en een lichte verstandelijke beperking. Eigenlijk zie je overal dat men op zoek is naar de juiste balans, dat is met de mensen met wie ik werk niet anders. 
 
Ik vond als kind de grote, gevaarlijke dino’s veel interessanter dan pratende autootjes bijvoorbeeld. Toen ik een jaar of elf was vond ik bij mijn oom een boek van The Lord of the Rings, die illustraties spraken me enorm aan. Dat was helemaal een keerpunt. Die illustrator Ian Miller heeft echt invloed op mij gehad. Ik ben toen zelf ook weer gaan tekenen. Ik bleek er wel goed in te zijn. Tekenen was voor mij een uitlaatklep. Dat bleek muziek ook te zijn. Geen happy hardcore dus voor mij, maar Punk en Death Metal bands. Dat duistere tegen het lugubere aan dat trok me. Vanaf mijn dertiende drum ik al in bandjes. Nu nog steeds. Daar werd de interesse voor tatoeages gewekt. Mijn idolen hadden allemaal diverse tattoos en ik wist dat ik die later ook zou willen. 
 
Ik ben begonnen met shirt design en platenhoezen. Dat ging van Zweden tot Japan tot Amerika. Toen kreeg ik steeds meer de vraag of ik niet wilde gaan tatoeëren. Als je kan tatoeëren kun je ook tekenen, maar andersom is nog maar de vraag. Ik vond het wel intrigerend en het bleef wel bij me spoken. Ik had mijn eerste tatoeage op mijn 21ste het logo van een band. Langzaamaan werden het er steeds meer. 
 
In 2015 had ik besloten dat ik het in ieder geval zelf ook wilde gaan proberen. Het voelde toch als een logische stap de passie voor tekenen en fascinatie voor tatoeages zelf om te zetten in blijvende kunst. Ik ben me gaan oriënteren en vond in Florian een fantastische leermeester. Ik vergeet nooit meer dat hij vrij vlot de machine in mijn handen duwde. Ik had dat everzwijn uitgetekend en hij knikte goedkeurend. Toen drukt hij de tattoo op mijn been en zei: ‘Nou, zet hem er maar op.’ Dat is ook wel echt de enige manier om het te leren, door het te doen. Een blaadje is toch wel wat anders dan een echte huid kan ik je vertellen! Ik heb nooit zenuwen voor ik ga tatoeëren, ik vind het een enorme eer wanneer mensen mij vragen om hun tattoo te zetten. Ik vind het hele proces mooi. Ik teken alles zelf uit en het is dus altijd origineel. Ik zit hier bij Watervast enorm op mijn plek omdat ik hier alle vrijheid krijg. Ik heb mijn eigen stijl mogen ontwikkelen, sterker nog dat werd juist gestimuleerd. Of ik zelf genoeg tatoeages heb? Nee, ik heb nog plek genoeg'