Lelijk doen tegen een ander, maakt jezelf niet mooier!!

Deze editie sprak ik met Denise Blom, 28 jaar uit Boxmeer en haar moeder. Ze heeft meerdere tatoeages, maar de tatoeage die haar verhaal het beste verteld is die op haar arm. Een realistische tekening van een mooi gezicht met een masker. Denise vertelt openhartig over het masker wat ze jarenlang heeft gedragen.
 

Ik kende mijn meisje niet meer terug
Denise’s moeder is meegegaan voor de fotoshoot en vertelt: ‘Toen ze geboren was had ze een prachtig gave huid. Ze had een lichtroze streep over haar gezichtje, maar dat kwam door het persen, zei men toen. Volkomen normaal. Toen een tijd later de huisarts kwam vertelde hij een lang en ingewikkeld verhaal. Simpel gezegd; Denise had kleine rode puntjes in haar gezicht gekregen en die konden zo groot worden als tennisbalen. Het bleken hemangiomen te zijn, dat zijn goedaardige bloedvaatcellen op een hoop. Domme pech. Er is geen oorzaak, het had niet voorkomen kunnen worden. Het gebeurd niet zo vaak, maar het overkwam ons en na drie maanden kende ik haar niet meer terug.’
 
Heftige periode
‘Toen brak de tijd aan van operaties, ze had veel bloedingen en kreeg daarom veel bloedtransfusies, heftige medicatie zoals  Prednison, maar omdat dit de groei remt mocht dat ook niet lang. Ze had een buikoperatie met negen maanden, de hemangiomen bleken om haar darmen te zitten, die lijken nu weg te zijn. Helemaal zeker is dat niet. Ze heeft zo’n 15 correcties gehad, waarvan een bij haar oog. Dat oog is gelukkig gered, als is ze daar wel bijna blind aan.
Ik wou dat ik als moeder al haar pijn kon overnemen. Dat ik die rotdingen had in plaats van haar. Maar zo werkt het niet. Denise is zo sterk, dan zat ze als klein meisje weer aan het infuus plus een of andere ontsteking en nog steeds vrijwel altijd met een grote glimlach op haar gezicht. Zij heeft mij echt geleerd wat sterk zijn is. Ik ben zo trots op haar!’
 
Van braaf naar bitch
Densise; ‘Ik kan mijn basisschooltijd nog goed herinneren. Ik was heel lief en sociaal. Ik werd nooit gepest en had een hele fijne tijd. Maar ik wist dat dit op de middelbare school allemaal zou veranderen. Ik heb nagedacht wat ik kon doen en besloot een masker op te zetten en dikke muren om mezelf heen te bouwen.
Ik zou de bitch van de school worden en dat is me gelukt. Ik heb alles gedaan wat God verboden heeft en mezelf hopeloos kwijtgeraakt. Maar pesten dat deden ze niet, daar zorgde ik wel voor. Dit werkte tot ik compleet op was. Toen ben ik in therapie gegaan, twee maanden intern en nog twee jaar groepstherapie. Was dit nodig? Absoluut!’
 
Inspiratie
‘Ik kan nu terugkijken en ronduit toegeven; mijn houding was echt een uitvlucht. Een gevoel van ik moet overleven, gebaseerd op pure onzekerheid, zoals met zoveel pesters. Hen pakken, voor ze jou pakken. Maar lelijk doen tegen een ander maakt jezelf natuurlijk niet mooier. Ik vind het moeilijk om mijn verhaal te vertellen en nog moeilijker om mezelf te laten fotograferen zonder mijn gezicht weg te draaien. Maar ik hoop dat ik met mijn verhaal iemand kan laten inzien hoe erg pesten is. Voor diegene die je pest, maar zeker ook voor jezelf.’
 
En nu?
‘Ik heb SPW gedaan, maar tijdens het stage lopen op de SPW had ik een tijdje in een bejaardencentrum meegelopen.  Er overleed iemand en ik was daar echt tijden kapot van. Ik geloof dat ik iets te gevoelig ben voor dat werk. Nu werk ik met veel plezier bij Footlocker.
Pas kwam ik iemand van mijn middelbare schooltijd tegen en heb mijn excuses aangeboden. Dat was echt heftig. Ze vertelde dat ze weleens weken ziek thuis heeft gezeten door mij.
Door mij! Dat is echt verschrikkelijk voor haar, de anderen en mezelf dat ik ooit heb gedacht dat die manier het beste was.
Ik heb veel en hard aan mezelf gewerkt en nog steeds! Ik heb geleerd om te accepteren, het verleden, de pijn die ik zelf had en de pijn die ik heb aangericht. Zonder die acceptatie kun je niet door.’
 
Masker
‘Met make-up kun je veel verbloemen. Door de weeks draag ik niets. Ja, en dan kijken mensen, dat is nu eenmaal zo. Dat begrijp ik wel hoor, ik doe het zelf ook. Heerlijk op een terrasje mensen kijken. Maar ik staar niet, ook omdat ik weet hoe vervelend dat is.
Als mensen naar mij kijken ervaar ik dat altijd als negatief. Dan word ik weleens boos als het te lang duurt of men gaat elkaar aanstoten en fluisteren. Pas zat iemand ook maar te gapen op het terras, net toen ik erheen wilde lopen om te vragen of ze een foto wilde maken, kwam ze naar mij toe. Waar ik mijn tatoeage had laten zetten… Het komt niet eens in mij op dat het gestaar niet negatief hoeft te zijn.
Wat ik ook erg vind zijn moeders die tegen hun kinderen zeggen; Niet kijken naar dat meisje hoor!’ Serieus, ik heb veel liever dat je vraagt wat ik heb.’
 
Over de tattoos
‘Mijn masker tatoeage is gezet door een gastartiest bij Watervast in Venray. Ik vertelde mijn verhaal en samen kwamen we hierop, ben er superblij mee.
Verder heb ik nog een pootje van mijn hond, hoop geloof en liefde, eentje die symbool staat voor mijn ouders. Eentje met de tekst; Follow the sun, positief blijven dus.
Samen met een vriendin; Together one.
Een muzieknootje, samen met moeder een hartje toen ze zestig was en een veer voor vrijheid. Dat was het, o nee een D met een ster, maar die is niet mooi!
Verder nog permanente make up, telt dat ook?
Of ik er nog meer wil? Jazeker, een van mijn hond en een handspiegel van Belle. Als ik genoeg geld had zat ik helemaal onder!’