‘Die vlinder is een boodschap’

Sabine Veekens is geboren in Cuijk en woont momenteel al elf jaar in Boxmeer. Toen zij ons haar verhaal stuurde waren we meteen ontroerd en nodigde we haar uit in de studio bij Patrick. Samen met haar zusje Chantal dronken we thee en vertelde ze ons haar verhaal.
 
 
‘Zo vreemd dat uitgerekend ik hier zit voor het tattooverhaal in Vita. Want ik vond dat vroeger echt helemaal niks, tatoeages voor vrouwen. Maar toen mijn moeder vorig jaar overleed en er iets bijzonders gebeurde, zei mijn man Jesse: ‘Moet je hier niet iets mee doen?’
Ik wist waar hij op doelde en dacht direct; ja, ik ga hier een tatoeage voor zetten!
De dag voor de uitvaart was ik bij mijn vader, waar de koffietafel gehouden zou worden, de boel aan het fatsoeneren. Tussen de bladeren die ik opveegde zat ineens een vlinder verborgen. Het was de eerste vlinder die ik zag dat jaar. Ik dacht eerst dat deze dood was maar toen vloog hij opeens op mijn hand. Ik riep mijn broer en deze heeft toen een foto gemaakt. Het leek echt alsof het een boodschap was van mijn moeder.
Dus exact deze vlinder, de dagpauwoog, heb ik laten zetten.
 
Eerst wilde ik hem op mijn enkel, maar dat bleek niet zo mooi te zijn met het formaat wat ik zou willen. Ik ben er over na gaan denken en ineens wist ik het: op mijn zij. Ik vind het vrouwelijk en ik kan het altijd verbergen als ik wil.
 
Mijn moeder heeft tijdens haar ziektebed trouwens nooit gezegd dat ze terug wilde komen als vlinder. Weet je wat ze wilde zijn? Een vlieg, haha, zodat ze overal stiekem binnen kon kijken.
Mijn zusje heeft ook een tatoeage voor haar laten zetten, een engeltje en mijn broer een klok met de tijd en datum. Zij hadden allebei al een tatoeage. Ik vond het best spannend. Niet zozeer voor de pijn, maar omdat ik een ontzettende perfectionist ben. Ik dacht als het niet goed gaat dan loop ik daar de rest van mijn leven mee rond. Maar ik ben naar Dolf's tattoo in Grave geweest. Hij was echt super in het geruststellen en heeft alles enorm goed uitgelegd.
Het laatste half uur was echt pijnlijk trouwens, ik denk vooral door het vele inkleuren.
Ik was meteen superblij met het resultaat, ik heb ook echt het gevoel dat mijn moeder nu bij me is.
 
Soms vraag ik ‘Mam, waar ben je?’ en serieus komt er dan vaak een dagpauwoog voorbij.  Vooral als ik samen met mijn zusje ben. Ergens tijdens een wandeling, in het tuincentrum of zelfs in de schuur. Ik ben eigenlijk helemaal niet bijgelovig, maar ik denk wel dat er meer is.
 
Het is trouwens echt verslavend! Ik heb daarna nog de letters van mijn man en mij laten zetten op mijn pols. En nu wil ik nog een cupcake met vrolijke kleurtjes!
Op 24 maart is het precies een jaar geleden dan gaan we met zijn allen naar de Efteling waar er ongetwijfeld veel vlinders zullen vliegen. Dagpauwoogjes dan wel want de rest telt niet!