Alles uit het leven halen wat er in zit!

Deze editie sprak ik, voor het verhaal achter de tatoeage, met Eva van Kollenburg die een half jaar geleden haar man verloor door een tragisch verloop van omstandigheden.

Hartslagen
‘Het is niet mijn eerste tatoeage die ik heb gezet. Mijn eerste staat op mijn ribbenkast. Het zijn de hartslagen van mijn kinderen toen ik 30 weken zwanger was. Ik heb toen zes weken in het ziekenhuis gelegen waar zij vochten voor hun leven, ieder dag moest ik een scan maken om te monitoren hoe het ging. Gelukkig is alles goed gegaan en is het een unieke tatoeage geworden die niemand anders heeft. Ik heb altijd gezegd dat ik het niet begreep als iemand een naam van een partner liet tatoeëren. Je weet tenslotte maar nooit wat het leven brengt.’

Levenspad
‘Ik wilde graag een tweede tatoeage en Wilbert wist dat ik zijn naam niet ging laten tatoeëren. Ik had al helemaal in mijn hoofd wat ik wilde. Een tattoo over mijn ruggenwervel, met een Lotus aan het begin, een Unalome in het midden die eindigt in de puntjes die staan voor verlichting. Samen met Monique van Monique’s Beauty Design heb ik hem ontworpen. De Lotus staat voor wedergeboorte en de Unalome voor het overwinnen van tegenslagen op je levenspad. Voor mij is het echt een symbool dat je de kracht steeds moet vinden om je levenspad te kunnen herzien en alles uit je leven te kunnen halen. De tattoo was helemaal klaar. Toen overkwam mijn man een vreselijk trauma waardoor hij erg ziek werd. Tijdens het vele fietsen en wandelen wat hem goed leek te doen, liet ik hem de tattoo zien. Ik weet nog dat ik hem vertelde dat het na een roerige tijd juist voelde alsof ik in een recht stuk van mijn levenspad was gekomen, maar dat het nu toch leek dat we weer samen de nodige bochten moesten gaan verwerken. Een halve week later was hij er niet meer. Hij had zijn keuze gemaakt…’

Rollercoaster
‘Wat gebeurd er dan veel. Ik was boos, voelde me in de steek gelaten. Was enorm verdrietig, ook voor de kinderen. Het voelde als een granaat die door mijn hart was gegaan. Met een groot gapend gat tot gevolg wat misschien wel nooit zal helen. Was ik niet genoeg om voor te blijven leven?
Toen ik de tatoeage ging zetten wilde ik toch zijn naam erin. Want hij was mijn levenspartner, de vader van mijn kinderen en zal altijd een deel van mij blijven na 24 jaar lief en leed. Ik heb zijn naam respectvol en subtiel in mijn levenspad kunnen verwerken. Het is letterlijk en figuurlijk tot de dood ons scheidt. Het was Wil en Eef. Dus Wil staat in mijn handschrift, net als de namen van de kinderen op mijn lijf vereeuwigt. Ik heb er nog geen moment spijt van. Na een half jaar is het nog steeds een rollercoaster. Maar ik weet wel dat ik de moeite waard ben om voor te leven. Samen met mijn kinderen ga ik alles uit het leven halen wat er in zit!’

Pijnlijk
Ik was veel afgevallen en zo verdrietig dat het erg gevoelig was, zeker op mijn ruggenwervel.
Maar de pijn van het zetten is natuurlijk niks met het vergelijk van het verlies van Wilbert.
Misschien wil ik ooit nog wel een kleintje, er zijn zoveel mooie tatoeages. Ik wil wel iets met een verhaal. Nu heb ik een tatoeage met het begin van het leven en met het einde van een leven. Dubbel en dicht bij elkaar. Wat het gaat worden weet ik niet, want wie weet wat mijn levenspad mij nog gaat brengen?

Tekst: Eefke Peeters
Fotografie: Istar