'Ties vult de leegte in ons hart'

Deze editie sprak ik met Anne van Dijk, een echte dierengek, met haar man Stijn heeft ze Sam; een Noorse Boskat, Cato; een Pers & Ties; een Golden Doodle.
 
‘Ties heeft mijn hart gestolen. Er zat een enorme leegte, maar ons blije ei heeft dat aardig opgevuld,’ zegt ze lachend terwijl Ties schaapachtig naar ons kijkt, dondersgoed wetend dat het over hem gaat.
 
Buiten op de schutting hangt groot een klein hondje: Guus. Terwijl ik naar de foto kijk zie ik direct dat Anne’s stralende ogen waterig worden.
‘Dat was onze Guus, hij was onze baby. Hij sliep bij ons in bed, erg he? Het was een schoothondje en wilde de hele dag knuffelen. Een Jack Russel, pittig, eigenwijs, maar o zo lief. We kregen hem toen wij hoorden dat we zelf geen kinderen konden krijgen, hij heeft dat verdriet echt opgevangen. Hij is bijna 16 jaar oud geworden. En stierf net nadat we wisten dat ook adopteren er voor ons niet in zou zitten.’
 
Ties lijkt te voelen dat zijn ‘vrouwtje’ haar treurige verhaal vertelt en komt lief naast haar zijde als een trouwe metgezel. Terwijl de katten gewoon lekker hun ding doen, merk je het verschil wel in connectie.
Stijn en Anne’s verhaal is er een om ontzettend stil van te worden. Anne is op 18 jarige leeftijd gediagnostiseerd met de aangeboren afwijking MRHK-syndroom waar naar schatting vier vrouwen in Nederland per jaar mee worden geboren. Dat houdt onder andere in dat je geen baarmoeder hebt. Anne en Stijn besloten om te gaan voor adoptie. Ze werkten en spaarden hard om aan alle eisen te kunnen voldoen. Dat betekent veel energie, tijd en geld stoppen in de kinderdroom. En dat deden ze vol liefde en overgave. Alle cursussen en testen eenmaal doorstaan gaven ze een bescheiden feestje. Dat werd gevierd met taart en vrienden en familie in 2012, nadat ze door de RvdK een positief advies hadden gekregen.
 
‘Ja, dat was een supermoment. Ik denk vergelijkbaar met als je zwanger bent. We hadden na een lange overweging besloten dat ook een kindje met HIV bij ons welkom zou zijn. De lijst was niet extreem lang, dus naar verwachting zou 2015 ons jaar worden. Tot het moment dat ik grieperig op bed lag en Stijn naar boven kwam met een brief. Daarin stond dat het over was, de Stichting hield op met bestaan. Wat een klap. Het voelt nog steeds zo oneerlijk. Het verloren geld dat we nu nog aan het afbetalen zijn voor een kindje dat nooit komt, maar vooral de droom die ons is ontnomen. We zijn er zeven en een half jaar mee bezig geweest. Als we door zouden willen gaan moet je opnieuw dat hele traject in. Dat kost weer minstens vier jaar, tijd en energie en ook weer zo’n 20.000 euro. Dat kunnen we niet meer opbrengen omdat we nooit zekerheid zullen hebben.’
 
A home without a dog is just a house!
‘Het afscheid van Guus was heftig maar mooi. Hij werd steeds zieker en we besloten met hem naar zee te gaan. We namen allebei een dag vrij van ons werk, want we wisten dat dit de laatste mooie herinnering zou worden. Guus kon niet meer lopen en we hadden een wandelwagentje waar hij in een warm deken lag. Eenmaal bij zee zag je zijn ogen glinsteren en een voorzichtig kwispeltje opkomen. Hij liep uiteindelijk zelf naar de branding, superbijzonder want lopen had hij in weken niet meer had gedaan. Daarna ging het snel. Mijns schoonzus is dierenarts en heeft hem uiteindelijk een spuitje gegeven, in de armen van Stijn is hij uiteindelijk gestorven.’

‘Guus was fantastisch, maar zijn minpuntje was dat hij tegen andere honden niet zo aardig was. We wilden een hond die anderen honden ook leuk zou vinden en goed met kinderen kon, vanwege onze nichtjes en neefjes.
We zijn toen op advies van mijn schoonzus gaan kijken in Vessem. Dat voelde direct goed. Er waren twee nestjes waar we mochten kijken, maar we wisten niet of er nog pups vrij waren. Ondertussen hadden ze ons zitten bekijken en na een lang gesprek werden we goedgekeurd en zeiden ze vol vertrouwen; kies er maar een uit. Een bepaalde pup liep constant achter Stijn aan. 'Je kunt wel raden welke,’ lacht Anne. Ik kijk naar Ties die serieus lijkt te lachen alsof hij het zich nog kan herinneren.
‘Dat moment dat hij hier in huis kwam was zo mooi. Het voelde echt direct minder leeg. Zo fijn.’
 
Op het moment dat we het hebben over dromen vertelt Anne over haar bruiloft:
‘We zijn in 2010 getrouwd, dat stond toen in het teken van een toekomstig kindje. Guus was onze ringendrager. Ik had toen beginnend reuma en die dag medicijnen genomen waar ik een allergische reactie op kreeg. Het hele feest heb ik gemist.
Ik zou dit graag overdoen en onze liefde vieren met Ties als ringendrager.
Na de adoptie die niet doorging en het overlijden van Guus en onze kat Doortje is ons huis nog volledig overstroomt door de hevige waterval en heeft het bedrijf van Stijn onwijs veel schade opgelopen. Tot overmaat van ramp is mijn moeder ook nog ongneeslijk ziek geworden. Alles draait dan in een ander perspectief. Gezondheid en liefde is het aller allerbelangrijkste. Daarom zou ik graag nog eens willen trouwen in het bijzijn van mijn familie en dierbare vriendinnen/vrienden die me door al het verdriet hebben heen gesleept. Want ik vind het wel tijd voor mooie, nieuwe dingen. Ties staat op en kwispelt, is het duidelijk eens met zijn vrouwtje. Hij krijgt een uitbundige knuffel en ze staat op om iets lekkers voor hem te halen.
‘Ties zorgt er voor dat ik meer beweeg, beter voor mezelf zorg, hij houdt me letterlijk bezig en hij troost me. Hij laat me inzien dat het mooiste in het leven in de kleinste dingen zit!’
 
Dogs Playground
Naast opnieuw trouwen heeft Anne nog een droom: een grote hondenspeelplek. Anne zet zich samen met Frank Beek en Petra Mulders in voor de Dogs Playground. Zij willen in de Gemeente Boxmeer een grote omheinde speelplek realiseren waar honden naar hartenlust kunnen spelen en socialiseren. ‘Sinds 2015 is er hier een aanlijnplicht. De eerste gesprekken met de Gemeente liepen goed en we hebben veel steun van kenners, zoals een dierenarts, Dierenwinkel Oswald Geurts, trainers, hondenfotograaf Monique Nilissen en veel enthousiaste hondenbaasjes. Meer weten check de Facebookpagina!’